من آن گلبرگ مغرورم که می میرم ز بی آبی ولی با منت و خواری پی شبنم نمی گردم. من اون خاکم به زیر پا ولی مغرور مغرورم به تاریکی منم تاریک ولی پر نور پر نورم اگه گلبرگ بی آبم به شبنم رو نمیارم اگه تشنه تو خورشیدم به سایه تن نمی کارم من اون دردم که هر جایی پی مرهم نمی گرده چه غم دارم اگر دنیا به کام من نمی چرخه من اون عشقم که با هرکس سر سفره نمی شینه من اون شوقم که اشکامو به جز محرم نمی بینه اگه من ساقه ی خشکم به دریا دل نمی بندم اگه بارون پربارم به صحرا دل نمی بندم

خستهام از آرزوها، آرزوهای شعاریشوق پرواز مجازی، بالهای استعاری لحظههای کاغذی را روز و شب تکرار کردنخاطرات بایگانی، زندگیهای اداری آفتاب زرد و غمگین، پلههای رو به پایینسقفهای سرد و سنگین، آسمانهای اجاری با نگاهی سرشکسته، چشمهایی پینهبستهخسته از درهای بسته، خسته از چشمانتظاری صندلیهای خمیده، میزهای صفکشیدهخندههای لب پریده، گریههای اختیاری عصر جدولهای خالی، پارکهای این حوالیپرسههای بیخیالی، صندلیهای خماری سرنوشت روزها را روی هم سنجاق کردمشنبههای بیپناهی، جمعههای بیقراری عاقبت پروندهام را با غبار آرزوهاخاک خواهد ب

همانقدر که در خراب کردن زندگی خود اختیار و قدرت داریم به همان اندازه هم برای جبران و ساخت آن دخیلیم.

سال جدید ، تصمیم جدید و زندگی جدید بر همه مبارک بادا.

روزی استاد شهریار نامه ای دریافت می کند که روی پاکت یا داخل آن نشانی از فرستنده اش نبود…“شهریارعکست را در مجله ای دیدم خیلی شکسته شده ای، سخت متاثر شدم. گفتم: خدای من این چهره ی دلداه ی من است؟ این همان شهریار است؟ این قیافه ی نجیب و دوست داشتنی دانشجوی چهل سال پیش مدرسه دار الفنون است؟ نه من خواب می بینم. سخت اشک ریختمو روز بعد استاد پاسخ نامه دوست جوانیش را که پری خطاب می کرد چنین سرود:“پیر اگر باشم چه غم، عشقم جوان است ای پری/وین جوانی هم هنوزش عنفوان است ای پری/هر چه عاشق پیر تر عشقش جوانتر ای عجب/دل دهد تاوان اگر تن ناتوان است ای پری/پیل ماه و سال را

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا ؟بی وفا، بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا ؟ نوشدارویی و بعد از مرگ سهراب آمدیسنگدل این زودتر می خواستی حالا چرا ؟ عمر ما ار مهلت امروز و فردای تو نیستمن که یک امروز مهمان توام فردا چرا ؟ نازنینا ما به ناز تو جوانی داده ایمدیگر اکنون با جوانان نازکن با ما چرا ؟ وه که با این عمر های کوته بی اعتباراین همه غافل شدن از چون منی شیدا چرا ؟ آسمان چون جمع مشتاقان ، پریشان می کنددرشگفتم من نمی پاشد ز هم دنیا چرا ؟ شهریارا بی حبیب خود نمی کردی سفرراه عشق است این یکی بی مونس و تنها چرا ؟ بی مونس و تنها چرا ؟تنها چرا ؟ حالا چرا

من آن غریبه دیروز و

آشنای امروز و

فراموش شده ی فردایم

در آشنایی امروز نویسم تا در فراموشی فردا یادم کنی

چقدر سخته

زمانی که خودتو متقاعد کرده باشی

که دیگه خیلی دیر شده باشه